Je bent niet wat je hebt meegemaakt – over rouw, trauma en jezelf hervinden
Terwijl de sneeuw de wereld verstilt, denk ik aan de vrouwen die ik dagelijks spreek. Vrouwen bij wie het vanbinnen allesbehalve stil is.
Ik kijk uit over de polder terwijl de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. De tuinstoelen dragen een dik wit kussen, een roodborstje wiegt aan de pindaketting en in de verte staan de schapen dicht tegen elkaar aan. Het is stil.
Sneeuw maakt alles puur en rein, alsof de rest van de wereld even niet bestaat.
Leven in chaos, vermoeidheid en patronen
In gedachten ga ik langs bij de vrouwen in mijn praktijk.
De vrouwen die net zijn begonnen zeggen:
“Ik had geen keuze meer. Ik kón niet verder zoals het ging.”
De vrouwen die bijna afronden, zeggen:
“Ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou komen. Dat ik weer ruimte voel om te kiezen.”
En de vrouwen die na een tijd een keertje terugkomen, doen dat om bij te stellen. Om zichzelf niet opnieuw kwijt te raken in oude patronen.
Rouw en trauma voelen vaak allesbehalve puur of rustig
Wat deze vrouwen delen? Dat ze zich bij binnenkomst allesbehalve puur of verstild voelen. Het is chaos vanbinnen:
Wat voel ik eigenlijk? Mag ik dit wel voelen? Ik ben zo moe…
Ze doen van alles, terwijl ze diep vanbinnen weten: dit wil ik niet meer.
Van overleven naar leven
En precies daar begint de beweging. Niet ineens, niet zonder confrontatie. Maar langzaam wordt het donkere dal lichter.
Pijnlijke relaties, aangrijpende gebeurtenissen of het eeuwige zorgen voor de ander; het wordt gezien en benoemd.
Niet meer wegkijken is rauw, maar juist daarin ontstaat de ruimte. Het leven.
Ik hoor vrouwen dan zeggen, bijna verbaasd:
“Ik leef nog. Ik voel me lichter.”
Jij bént niet je verhaal, je hébt een verhaal
Misschien is dit ook jouw verhaal. Of een deel ervan.
Onthoud dit: Jij bént niet wat je hebt meegemaakt. Je hébt een verhaal.
Jouw identiteit is groter dan je trauma of rouw. Onder die lagen zit jij, met kwaliteiten die opnieuw ontdekt mogen worden. Dwars door alles wat jou gevormd heeft.
Zelf luister ik vaak naar “This Is Me”, gezongen door Matthijn Buwalda en Karin Bloemen.
Het herinnert me eraan dat ik mag bestaan mét mijn littekens én mijn kracht.
De reden dat ik dit werk doe: om jou te helpen dat ook weer in jezelf te zien.
🌱 Wie ben jij, als je tevoorschijn komt?
Puur. Echt. En met je littekens.
Voel je dat het tijd is voor die eerste stap naar ruimte?
Neem gerust
contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek, dan kijken we samen wat jij nodig hebt.









