Het is midden in de nacht. Met een schok schiet ik rechtop in bed. Een felle, snijdende pijn trekt door mijn onderbeen.
Kramp.
Half slapend probeer ik te stretchen. Mijn adem stokt en alles in mij vecht tegen de pijn. Ik knijp mijn ogen dicht en probeer het te negeren. Maar kramp laat zich niet wegduwen. Net zoals emoties zich niet laten wegduwen.

Maart is voor mij een beladen maand. Vorig jaar sloeg de verwachting om in diep verdriet. Op één dag namen we afscheid van mijn moeder en mijn kleinzoon. Het verlies van een baby is zo groot, dat het soms te veel is om te bevatten.

Pijn in je lichaam

Terwijl ik die nacht de kramp in mijn been probeerde weg te ademen, dacht ik: soms is de pijn om wat we meemaken simpelweg te groot om direct te voelen. Maar ons lichaam? Dat weet het allang.

Wij mensen zijn kampioenen in het wegstoppen van onze eigen pijn. We hebben een heel arsenaal aan excuses klaar:
"De ander heeft het veel zwaarder dan ik."
"Wie ben ik om ruimte in te nemen met mijn gedoe?"
"Het gaat wel, ik moet niet zeuren."

Misschien roep jij dit ook al maanden. Dat het "wel gaat". Terwijl je ondertussen de verantwoordelijkheid voor alles en iedereen op je schouders neemt, behalve voor jezelf. Je schuift je grenzen op, je bent moe en je vraagt je af waar die spanning in je schouders of die plotselinge tranen vandaan komen.

Rouw en lichamelijke klachten

Je lichaam houdt de score bij. Wat jij met je hoofd wegredeneert, zet zich vast in je lijf. Die kramp, die brok in je keel of die eeuwige vermoeidheid zijn signalen. Ze vragen je: durf jij naar de pijn toe te gaan?

Naar de pijn toegaan betekent niet dat je kopje-onder hoeft te gaan in een oceaan van verdriet. In therapie trekken we de pleister er niet in één ruk af. We werken juist laag voor laag:
🌿 Ontrafelen: Wat zet je op dit moment vast?
🌿 Erkennen: Wat maakt je boos of kost je zoveel energie?
🌿 Ruimte maken: Door het gemis aan te kijken, ontstaat er 'rouwruimte'.

Juist door de pijn niet langer te negeren, ontstaat er paradoxaal genoeg ontspanning. Er komt weer ademruimte en draagkracht. Je hoeft het niet langer alleen te onderdrukken.

Merk jij dat jouw lijf signalen geeft die je liever negeert?

Voel je dat je doorgaat op de automatische piloot, maar dat er ergens iets muurvast zit?

Je bent welkom, precies zoals het nu is.