"Tussen wat gezegd wordt en niet bedoeld en tussen wat bedoeld wordt en niet gezegd, gaat de meeste liefde verloren" -Khalil Gibran-

Familiegedoe en verloren liefde
Dit weekend hebben we ons camperleven weer ingewijd bij Slot Loevestein. De tentoonstelling "tegenpolen" raakte ons.
Wie ben je écht, welke rollen heb je in je leven en welk gedrag pas je toe bij die verschillende rollen.

De uitspraak waar ik deze post mee begin deed mijn hart bonzen. Wat is er in onze familie veel liefde verloren gegaan door te zeggen wat niet bedoeld werd en andersom.
Het bracht mijzelf familiegedoe. Als kind was het verwarrend en de relatie met mijn eigen moeder vond ik ingewikkeld en ongemakkelijk.
Wanneer ben je een goede dochter voor je moeder? Hoe hard moet je daarvoor werken om het te "verdienen"?
Hoe heb ik, hoe heb jij jouw eigen moeder ervaren als kind: voelde je je gezien, geliefd en oké met hoe jij, hoe ik ben? Of moet je schoorvoetend toegeven dat het wel iets anders was, en misschien nog steeds is.

Saamhorigheid in de familie of juist niet?

In elke familie zijn er situaties die de saamhorigheid versterken of juist uit elkaar trekken. Ik weet er alles van. Om het hardop uit te spreken geeft me schuldgevoel, want ja, je moeder is toch wel je moeder. Ben ik een slecht persoon als ik anders tegenover haar sta als hoe mijn broers of zus dat doet?

Hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat het een wonder is als er dingen goed gaan in gezinnen en families. Het is niet vanzelfsprekend.
Zo is de relatie met mijn eigen kinderen voor mij ook niet vanzelfsprekend. Ik heb ze opgevoed met wat ik kende, wat ik heb geleerd, hoe het "hoorde", met alle goede dingen en ook dingen die ik met de kennis en ervaringen van nu graag anders had gedaan.

Het zit in de liefdevolle familie

Wat is het hoopvol en bemoedigend dat je elke dag opnieuw kunt beginnen. Nee, ik kan bepaalde dingen niet opnieuw doen, ik kan ook niet mijn kindertijd overdoen. Wel kan ik meenemen wat goed was, wat ik wil behouden, wat ik koester. Wat ik anders wil doen, lees: anders reageren dan mijn eerste impuls, reageren vanuit mijn bekende patroon zoals ik het altijd doe, dat kan ik oefenen en uitproberen.

Mijzelf op waarde schatten en zeggen wat ik bedoel, het is een kado aan mijn kinderen. De liefde stroomt en we zijn op ons (familie)gemak bij elkaar. Het maakt me diep dankbaar.

Ervaar je ook familiegedoe en voel je je er schuldig over? 
Stuur me dan een bericht, dan neem ik contact met je op: info@lizevanveen.nl