Terwijl ik het rolgordijn naar beneden trek, stoot ik per ongeluk een fotolijstje om op de vensterbank. Ik pak het lijstje op. Mijn blik blijft hangen bij de woorden achter het glas.

Het gaat over loslaten.

Ik glimlach een beetje zuur. Want eerlijk gezegd word ik de laatste tijd best kriegel van dat woord. In het lijstje staat:

"Loslaten is iets anders dan achterlaten. En vasthouden is iets anders dan weigeren om verder te gaan. Loslaten is toestaan dat wat er was in je doorklinkt terwijl je verder gaat. Vasthouden is toestaan dat je verder gaat terwijl wat er was eeuwig in je zal nagalmen." (Henri-Louis Bergson)

Ik lees de tekst nog een keer. Loslaten… alsof dat zomaar kan. Alsof het de universele oplossing is.

💬 "Joh, laat het toch gewoon los."

💬 "Je kunt er toch niets meer aan veranderen."

💬 "Fijn hè, vakantie. Even alles loslaten."

Misschien herken je deze zinnen wel. Persoonlijk vind ik het vaak dooddoeners. Niet omdat loslaten onmogelijk is, maar omdat zo'n advies volledig voorbijgaat aan wat er vanbinnen gebeurt wanneer iets je diep raakt.

Waarom het advies 'laat het los' zo’n dooddoener is

Want waar hebben we het eigenlijk over als we zeggen dat iemand moet loslaten?

Betekent het dat je niet meer verdrietig mag zijn? Dat je niet meer boos mag zijn?

Dat je moet doen alsof iets je niets meer doet?

Met het lijstje in mijn hand blijf ik even zitten en mijmer nog wat door.

In de therapiegesprekken in mijn praktijk hoor ik het woord dagelijks.

Soms als een verlangen: mensen willen loskomen van een relatie, een gebeurtenis of een hardnekkig patroon dat hen al jaren gevangenhoudt. Maar minstens zo vaak hoor ik de angst die eronder ligt.

Als ik loslaat… wat gebeurt er dan?

Ben ik dan niet egoïstisch?

Verlies ik de ander? Of verlies ik misschien een deel van mezelf?

Van krampachtig vasthouden naar ruimte voor verlies

Wanneer we worden geconfronteerd met verlies, afscheid of een leven dat anders loopt dan we hadden gehoopt, reageren we vaak op twee manieren: we vermijden, of we houden juist krampachtig vast.

Soms kun je iets zo stevig vasthouden dat je knokkels er wit van uitslaan.

Je houdt je adem in, je blijft controleren en je probeert krampachtig grip te houden.

En terwijl al je energie naar dat vasthouden gaat, zie je bijna niet meer wát je eigenlijk in je handen hebt.

Pas wanneer je heel voorzichtig de grip een klein beetje losser durft te maken, ontstaat er ruimte. Ruimte om werkelijk te kijken. Ruimte om te voelen. Ruimte voor de tranen die misschien al veel te lang wachten.

Omdat iets voorbij is. Omdat iets nooit meer wordt zoals het was.

En omdat verlies niet vraagt om vergeten te worden, maar om erkend te worden.

Leren leven met wat er is geweest

Wat mij betreft is dat wat loslaten werkelijk betekent. Niet wegstoppen. Niet uitwissen. Niet doen alsof het verleden er niet meer toe doet. Maar leren leven mét wat er is geweest, zonder dat het voortdurend het stuur van je leven in handen houdt.

Dat vraagt geen kracht. Dat vraagt moed. De moed om stil te staan, te voelen, en met mildheid bij jezelf te onderzoeken wat je al die tijd zo stevig vasthoudt.

Misschien herken je die kramp. Dat je blijft zorgen, blijft pleasen en blijft controleren.

Niet omdat je dat wilt, maar omdat loslaten voelt alsof je iets of iemand tekortdoet. Die worsteling ken ik als therapeut én als mens.

In mijn autobiografische boek ‘En ik dan’ schrijf ik openhartig over mijn eigen zoektocht hierin. Niet omdat ik alle antwoorden heb gevonden, maar omdat ik heb ontdekt dat echte verandering begint op het moment dat je nieuwsgierig durft te worden naar wat je zo zorgvuldig probeert vast te houden.

Zelf stilstaan bij jouw proces?

Wat komt er bij jou op als je het woord loslaten hoort?

Merk je dat er bij jou iets begint te schuren of te knellen, en wil je hier in alle rust bij stilstaan?

🌱Lees mijn boek: Wil je verder lezen over die worsteling en herkenning vinden in dit thema? Mijn boek ‘En ik dan’ is hier te bestellen.

🌱Kom in gesprek: Merk je dat het tijd is om te onderzoeken wat er in jou vastzit? Je bent van harte welkom in mijn praktijk.