Ik zie ons weer zitten.

Mijn dochter en ik. Naast elkaar tijdens een concert.

Er klinkt een prachtig nummer. Precies op hetzelfde moment kijken we elkaar aan.

We glimlachen.

De afgelopen weken wordt het blog over moeders en dochters, dat ik jaren geleden schreef, ineens weer opvallend veel gelezen.

Ik besloot het zelf ook nog eens terug te lezen.

Dit keer niet met de blik van een therapeut, maar vanuit mijn eigen leven.

Als moeder. En als dochter.

Ik voelde weer hoe kostbaar dat moment met mijn dochter eigenlijk was.

Een liefdevolle moeder-dochterrelatie is niet vanzelfsprekend.

Wonden uit het verleden kunnen ervoor zorgen dat rollen ongemerkt verschuiven.

Dat een dochter gaat zorgen.

Dat een moeder gaat leunen.

Dat grenzen vervagen, zonder dat iemand dat wil.

Ik ken die dynamiek.

Niet alleen uit een studieboek.

Maar vanuit mijn eigen geschiedenis als dochter.

Steeds beter begrijp ik wat ik als kind heb gemist. En daardoor ook wat ik mijn eigen dochter zo graag wilde geven.

Niet de verantwoordelijkheid voor mijn geluk.

Niet mijn verdriet om te dragen.

Niet mijn onvervulde verlangens.

Ik ben haar moeder.

Zij mag dochter zijn.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend.

Maar dat is het lang niet altijd.

Tijdens het schrijven van mijn autobiografie 'En ik dan' begreep ik steeds beter waarom juist dit soort gewone momenten me zo diep raken.

Want patronen stoppen niet vanzelf.

Ze stoppen wanneer iemand bereid is eerlijk naar zijn of haar eigen verhaal te kijken.

Niet om met een beschuldigende vinger naar het verleden te wijzen, maar om verantwoordelijkheid te nemen voor wat van jou is.

Zodat jijzelf én de mensen na jou vrijer verder kunnen.

Je verleden hoeft niet het eindpunt van je verhaal te zijn.

Herken je iets in dit verhaal?

Als moeder.

Of juist als dochter.

Dan wil ik je bemoedigen.

Verandering begint zelden met grote stappen.

Vaak begint het simpelweg met de moed om je eigen verhaal onder ogen te zien.

Misschien is dát wel de mooiste erfenis die je kunt doorgeven.

Over het boek

In mijn autobiografie 'En ik dan' vertel ik hoe een familiegeheim de relatie met mijn moeder én het beeld dat ik van mijzelf had diep heeft beïnvloed. Het is het verhaal van een dochter die ontdekte dat oude patronen generaties lang kunnen doorwerken, maar ook dat herstel mogelijk is.

Omdat waarheid, erkenning en rouw ruimte maken voor iets nieuws.

Voor vrijheid.

Benieuwd naar het hele verhaal?

Lees meer over En ik dan.