7b939023

Rouw in het licht

Tue, 21 Apr 2026 09:31:32 GMT

Rouw in het licht: mijn interview over een onbeschrijflijk verlies.

De dag dat ik mijn moeder verloor, was ook de dag dat ik mijn kleinzoon verloor.

Het rauwe contrast van het verliezen van twee generaties op één dag is bijna niet in woorden te vatten.

Toch deelde ik vorige maand mijn verhaal in de rubriek 'De Lege Plek' van het Nederlands Dagblad. Het is een prachtig en kwetsbaar artikel geworden, mede dankzij het integere gesprek met Nadine Folkers.

Het is mijn missie om rouw en trauma bespreekbaar te maken en ze in het licht te zetten. Wat we meemaken vormt ons en reist met ons mee, waar we ook gaan. Zowel in ons werk als in ons privéleven.

Ik geloof in het 'tevoorschijn luisteren' van verborgen verhalen, zodat we echt tot leven komen — precies zoals we bedoeld zijn. Naast deze missie was mijn belangrijkste drijfveer voor dit interview dat de naam van mijn prachtige, stilgeboren kleinzoon genoemd blijft. Als een blijvend teken van zijn bestaan ��.

Lees het volledige artikel hieronder:

Bron: Nederlands Dagblad 21 maart 2026

Lichamelijke klachten en rouw

Mon, 09 Mar 2026 20:16:07 GMT

Het is midden in de nacht. Met een schok schiet ik rechtop in bed. Een felle, snijdende pijn trekt door mijn onderbeen.
Kramp.
Half slapend probeer ik te stretchen. Mijn adem stokt en alles in mij vecht tegen de pijn. Ik knijp mijn ogen dicht en probeer het te negeren. Maar kramp laat zich niet wegduwen. Net zoals emoties zich niet laten wegduwen.

Maart is voor mij een beladen maand. Vorig jaar sloeg de verwachting om in diep verdriet. Op één dag namen we afscheid van mijn moeder en mijn kleinzoon. Het verlies van een baby is zo groot, dat het soms te veel is om te bevatten.

Pijn in je lichaam

Terwijl ik die nacht de kramp in mijn been probeerde weg te ademen, dacht ik: soms is de pijn om wat we meemaken simpelweg te groot om direct te voelen. Maar ons lichaam? Dat weet het allang.

Wij mensen zijn kampioenen in het wegstoppen van onze eigen pijn. We hebben een heel arsenaal aan excuses klaar:
"De ander heeft het veel zwaarder dan ik."
"Wie ben ik om ruimte in te nemen met mijn gedoe?"
"Het gaat wel, ik moet niet zeuren."

Misschien roep jij dit ook al maanden. Dat het "wel gaat". Terwijl je ondertussen de verantwoordelijkheid voor alles en iedereen op je schouders neemt, behalve voor jezelf. Je schuift je grenzen op, je bent moe en je vraagt je af waar die spanning in je schouders of die plotselinge tranen vandaan komen.

Rouw en lichamelijke klachten

Je lichaam houdt de score bij. Wat jij met je hoofd wegredeneert, zet zich vast in je lijf. Die kramp, die brok in je keel of die eeuwige vermoeidheid zijn signalen. Ze vragen je: durf jij naar de pijn toe te gaan?

Naar de pijn toegaan betekent niet dat je kopje-onder hoeft te gaan in een oceaan van verdriet. In therapie trekken we de pleister er niet in één ruk af. We werken juist laag voor laag:
�� Ontrafelen: Wat zet je op dit moment vast?
�� Erkennen: Wat maakt je boos of kost je zoveel energie?
�� Ruimte maken: Door het gemis aan te kijken, ontstaat er 'rouwruimte'.

Juist door de pijn niet langer te negeren, ontstaat er paradoxaal genoeg ontspanning. Er komt weer ademruimte en draagkracht. Je hoeft het niet langer alleen te onderdrukken.

Merk jij dat jouw lijf signalen geeft die je liever negeert?

Voel je dat je doorgaat op de automatische piloot, maar dat er ergens iets muurvast zit?

Je bent welkom , precies zoals het nu is.

Je bent niet wat je hebt meegemaakt – over rouw, trauma en jezelf hervinden

Thu, 08 Jan 2026 07:00:06 GMT

Terwijl de sneeuw de wereld verstilt, denk ik aan de vrouwen die ik dagelijks spreek. Vrouwen bij wie het vanbinnen allesbehalve stil is.

Ik kijk uit over de polder terwijl de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. De tuinstoelen dragen een dik wit kussen, een roodborstje wiegt aan de pindaketting en in de verte staan de schapen dicht tegen elkaar aan. Het is stil.
Sneeuw maakt alles puur en rein, alsof de rest van de wereld even niet bestaat.

Leven in chaos, vermoeidheid en patronen

In gedachten ga ik langs bij de vrouwen in mijn praktijk.

De vrouwen die net zijn begonnen zeggen:
“Ik had geen keuze meer. Ik kón niet verder zoals het ging.”

De vrouwen die bijna afronden, zeggen:
“Ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou komen. Dat ik weer ruimte voel om te kiezen.”

En de vrouwen die na een tijd een keertje terugkomen, doen dat om bij te stellen. Om zichzelf niet opnieuw kwijt te raken in oude patronen.

Rouw en trauma voelen vaak allesbehalve puur of rustig

Wat deze vrouwen delen? Dat ze zich bij binnenkomst allesbehalve puur of verstild voelen. Het is chaos vanbinnen:
Wat voel ik eigenlijk? Mag ik dit wel voelen? Ik ben zo moe…

Ze doen van alles, terwijl ze diep vanbinnen weten: dit wil ik niet meer.

Van overleven naar leven

En precies daar begint de beweging. Niet ineens, niet zonder confrontatie. Maar langzaam wordt het donkere dal lichter.

Pijnlijke relaties, aangrijpende gebeurtenissen of het eeuwige zorgen voor de ander; het wordt gezien en benoemd.

Niet meer wegkijken is rauw, maar juist daarin ontstaat de ruimte. Het leven.

Ik hoor vrouwen dan zeggen, bijna verbaasd:
“Ik leef nog. Ik voel me lichter.”

Jij bént niet je verhaal, je hébt een verhaal

Misschien is dit ook jouw verhaal. Of een deel ervan.

Onthoud dit: Jij bént niet wat je hebt meegemaakt. Je hébt een verhaal.

Jouw identiteit is groter dan je trauma of rouw. Onder die lagen zit jij, met kwaliteiten die opnieuw ontdekt mogen worden. Dwars door alles wat jou gevormd heeft.

Zelf luister ik vaak naar “This Is Me” , gezongen door Matthijn Buwalda en Karin Bloemen.

Het herinnert me eraan dat ik mag bestaan mét mijn littekens én mijn kracht.

De reden dat ik dit werk doe: om jou te helpen dat ook weer in jezelf te zien.

�� Wie ben jij, als je tevoorschijn komt?

Puur. Echt. En met je littekens.

Voel je dat het tijd is voor die eerste stap naar ruimte?
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek , dan kijken we samen wat jij nodig hebt.

Waarom terugkijken helpt bij rouw, verlies en trauma -ook als je denkt dat het te pijnlijk is.

Sat, 29 Nov 2025 14:24:31 GMT

Terugkijken naar pijnlijke herinneringen voelt vaak onnodig of zelfs gevaarlijk. Wat heeft het voor zin om de hele boel weer op te rakelen. Zeker wanneer het over rouw, verlies of traumatische ervaringen gaat. Toch blijkt dat juist het durven omkijken van belang is om vooruit te leven.

Herkenbare weerstand

“Moet ik het daar écht weer over hebben? Het is al zo lang geleden.

Wat heeft het voor zin?”

Ze kijkt me aan met een gepijnigde blik. Haar schouders gespannen, haar adem ingehouden.

Ik begrijp het.
Terugkijken lijkt zinloos.

Alsof je oude wonden openhaalt, de rauwe pijn opnieuw moet voelen.

En toch.

Juist dat omkijken brengt je weer in contact met jezelf.
Met wie of wat je hebt verloren.

Ik weet hoe moeilijk dat is.

Mijn eigen ervaring met terugkijken en schaamte.

Lange tijd dacht ik dat ik het niet aankon. Ik duwde het weg. Ik durfde niet te zien wat er vroeger is gebeurd.

Ik durfde niet te voelen wat de ingrijpende gebeurtenis in mijn kindertijd met mij deed en had gedaan.

Situaties die me het gevoel gaven: jij hoort er niet bij. Jij bent onbelangrijk.

Pas toen ik de moed vond om te onderzoeken waar het diepe gevoel van schaamte vandaan kwam, ontdekte ik iets bevrijdends:

dat ik een keuze had;
dat ik niet vanuit schaamte hoefde te blijven leven;
dat verdriet toelaten juist opluchting brengt.

Wat een ruimte gaf mij dat van binnen. De schaamte voorbij.

Het volgende gedicht van Hans Stolp trof mij precies op dat punt: het moment waarop herinnering geen straf is, maar een brug naar groei. Dwars door rouw en verlies heen.

"Herinnering

Omkijken? Liever niet.
Want kijken, écht kijken
doet pijn. Je voelt weer
hoe het was, de pijn, het gemis.

Omkijken? Liever niet.
En als het moet, dan maar
gewapend als beton, met
droge ogen, jij er niet bij.

Herinnering. Zonder tranen
gaat het niet. Maar door
de tranen heen blijft liefde
levend, vind jij jezelf terug.

Herinnering. Alleen wie om
kan kijken, kan vooruit zien.
Wie tranen zaait, zal licht
en toekomst oogsten."

- Hans Stolp -

Als rouw- en traumatherapeut (en relatiecoach) begeleid ik vrouwen en koppels hierbij:

terugkijken om vooruit te komen .
Niet om te blijven hangen in het verleden, maar om met begrip en zonder oordeel verder te kunnen dan waar het nu vastloopt.

Wat vrouwen en koppels teruggeven na het volgen van een traject:

��Ik begrijp eindelijk waarom ik reageer zoals ik reageer.

��Ik voel weer verbinding met mijzelf / we vinden elkaar weer helemaal (koppels).

��Ik heb minder last van schaamtegevoel of angsten.

��Door mijn rouw letterlijk de ruimte te geven voel ik mezelf lichter en zelfverzekerder.

��Ik ben liever voor mijzelf met betrekking tot wat ik heb meegemaakt.

Dat is geen terugval. Dit is heling.

��Wat herken jij in deze woorden?
��Wat roept het in jou wakker wat je dacht afgesloten te hebben?

Oude patronen of herinneringen kunnen je zomaar weer in beslag nemen.

Dat is geen mislukking. Het is een uitnodiging om opnieuw te kijken, naar dat wat jou gevormd heeft.

Wat mijn verjaardag met jouw grenzen te maken heeft...

Mon, 06 Oct 2025 13:27:59 GMT

Eigen grenzen stellen voor een gelukkige verjaardag ��

Terwijl ik dit blog op mijn verjaardag schrijf, realiseer ik me:
hoeveel verjaardagen ik wel niet “gevierd” heb die helemaal niet waren zoals ik het écht wilde.

Sterker nog: ik wíst niet eens wat ik wilde.
Mijn leven stond jarenlang in de overlevingsstand. Ik was mezelf kwijt.. of misschien zelfs nog nooit écht ontdekt.

Pijn, verdriet, trauma… het had me zo overgenomen (zonder dat ik me dat op dat moment besefte) dat ik mijn verjaardag het liefst wilde overslaan.
�� In het middelpunt staan... het idee alleen al!

�� Mensen die zogenaamd “voor mij” kwamen, maar vervolgens met iedereen praatten behalve met mij (want ja, te druk met zorgen voor dat de ander het naar haar zin had..).
��En dan die overtuiging: “Als ik niet een huis vol vrienden heb, ben ik maar een zielig hoopje mens.”

Jarenlang vierde ik dus mijn verjaardag ver over mijn eigen grenzen heen.

Omdat het verwacht werd. Omdat ik dacht dat ik er anders niet meer bij hoorde of niet goed genoeg was.

Totdat ik een paar jaar geleden 50 jaar werd. Toen heb ik een besluit genomen: voortaan vier ik mijn verjaardag op míjn manier.

Hoe leuk, elk jaar ga ik met mijn (volwassen) kinderen een nachtje of een weekend weg. Quality time.

Dat is voor mij een feestje. En ja, ook voor hen ��.

We leren elkaar nog beter kennen. We praten over wat moeilijk was en wat we graag anders hadden gewild.

We maken plezier en we maken selfies.

De tijd inhalen kan niet. Dat vraagt rouw: om wat er niet was, maar wel zo gewenst.
Wat ik wél kan, is het naast elkaar laten bestaan. En kiezen hoe ik vanaf nu leef en omga met dat wat er is en hoe het ooit was.

Dit jaar…

Vier ik mijn verjaardag in mijn camper, onderweg. Alleen.

Omdat ik wil ervaren hoe het is om op mijn verjaardag bij en met mezelf te zijn. Juist ook in de periode van rouw en verdriet die we de afgelopen maanden als gezin meemaakte.
In verbondenheid met wie ik nu ben. Verbonden met mijn gezin en de mensen die van betekenis zijn in mijn leven.

Ik hang slingers op. Ik eet taart. Ik zet een verjaardagsliedje aan.

En ik bel met lieve mensen, waaronder mijn kinderen, gewoon omdat ik daar zin in heb.

O ja, en natuurlijk patat vanavond ��.

Die slingers? Die zijn voor mij ook een symbool.

Ik vier niet alleen mijn verjaardag, maar ook dat ik trouw ben aan mijn eigen keuzes en grenzen.

Wat dit met jouw grenzen te maken heeft

Je herkent het ongetwijfeld:
��Dat je ja zegt tegen een etentje of verjaardag, terwijl je diep vanbinnen verlangt naar een avondje rust.
��Dat je lacht om wat er gezegd wordt, terwijl je er in je hart helemaal niet om hoeft te lachen.

��Dat je over je grens gaat, om de lieve vrede te bewaren of omdat je bang bent “lastig” of niet "goed genoeg" gevonden te worden.

Grenzen stellen is geen egoïsme. Het is trouw zijn aan jezelf.
Juist daardoor ontstaat er meer verbinding. Échte verbinding.
Met jezelf. Met je omgeving. Met je (familie)relaties.

Vier jij mijn verjaardag alsnog mee? ��

Nee, je hoeft geen cadeautje te sturen ��.

Maar ik nodig je wél uit om stil te staan bij deze vraag:

�� Als jij jouw volgende verjaardag, feestje of een gewone dag helemaal op jouw manier zou invullen – wat zou je dan doen?

Schrijf het op. Zeg het hardop.

✨ Vandaag vier ik mijn leven, mijn keuzes en mijn grenzen.

En ik wens jou hetzelfde: dat je stap voor stap durft te kiezen voor wat jou energie geeft en écht voldoening geeft.

Niet alleen vandaag

Dit soort keuzes maak ik tegenwoordig niet meer alleen op mijn verjaardag.

Het is precies waar ik jou, mooi vrouw, bij begeleid:
* ontdekken wat jouw écht kracht en energie geeft

* rouwen om wat er niet was

* rouwen om wat of wie je zo mist in je leven

* nieuwe manieren vinden om trouw te zijn aan jezelf.

Wil jij dit ook ook ontdekken en jezelf tevoorschijn laten komen? Van harte welkom in mijn >>praktijk<< .

Rouw en trauma: als verdriet meer is dan alleen verlies.

Thu, 11 Sep 2025 06:00:00 GMT

Wat als je verdriet niet alleen verdriet is?

Wat als je lijf steeds in de overlevingsstand blijft staan?

Rouw is een compleet nieuwe landkaart die je moet leren lezen, waarop oude paden verdwenen zijn en je de weg kwijt bent. Soms is dat verlies zo heftig dat de grond onder je voeten letterlijk wegvalt. Dát is waar rouw en trauma elkaar raken.

Rouw: leren leven met verlies

Rouw gaat over het opnieuw moeten ordenen van je leven na een verlies.

Verlies van een persoon, een relatie, je gezondheid. Of een toekomstbeeld dat plotseling wegvalt.

Trauma: als de wond te groot is

Trauma gaat over het overspoeld raken.
Door een gebeurtenis die té plotseling, té heftig of té pijnlijk is om in dat moment te dragen. Niet voor niets betekent het woord trauma “wond”.

Wanneer rouw en trauma elkaar raken

Sommige verliezen zijn óók nog eens traumatisch.

Denk aan een plotseling overlijden, een ongeluk, een scheiding vol conflict, een brand of overstroming.

In zulke situaties gaat je lichaam in een overlevingsstand. Het verdriet krijgt dan niet de ruimte die het nodig heeft, omdat je systeem vooral bezig is met ‘overleven’.
Je kunt bijvoorbeeld schrikken van plotselinge geluiden, alsof je lijf nog steeds denkt dat het gevaar niet voorbij is.

Rouw en trauma haken dan in elkaar.

Hoe voelt rouw en trauma in je lijf en geest?

Misschien herken je één van deze signalen dat je (nog) in de overlevingsstand staat:

�� Je loopt steeds opnieuw de film van de gebeurtenis in je hoofd af.
�� Je hebt moeite met slapen of voelt je constant gespannen.
�� Je ademhaling stokt zomaar of je hart gaat ineens tekeer.
�� Je denkt dat je ‘er nu toch wel overheen had moeten zijn’.
�� Je schaamt je voor je pijn, omdat er ‘toch veel om dankbaar voor is’.
�� Je hebt het gevoel dat je van een afstand naar jezelf kijkt.
�� Je ervaart onverklaarbare klachten zoals rugpijn, stramme schouders, strakke kaken, fibromyalgie of migraine.

Dit zijn tekenen dat jouw rouw niet ‘gewoon’ is, maar een extra laag van trauma bevat.

Het is logisch gedrag in een abnormale situatie. Het zegt niets over zwakte, maar alles over de intensiteit van jouw ervaring.

Verdriet laat zich niet wegen

Vaak merk ik dat mensen hun pijn vergelijken met die van anderen. Maar verdriet laat zich niet wegen.

Jouw verlies is uniek, net als de relatie die je had of de betekenis die het voor jou heeft. En als er ook nog traumatische elementen bij komen, is het logisch dat het zwaarder voelt.

Dan hebben je lichaam en ziel meer tijd, zachtheid en steun nodig.

Mijn eigen rouw en trauma

Zelf herken ik dit ook. Ik droeg jarenlang een zware last mee. Onzichtbaar en onbewust.

Letterlijk: mijn rug deed er jaren zeer van. Geen dokter wist wat het was. Pas later ontdekte ik dat het de schaduw van mijn vaders detentieverleden was.

De traumatische gebeurtenissen uit mijn jeugd hadden zich vastgezet in mijn lijf.

De rouw die daarbij hoort, is dat ik dit nooit meer met mijn vader heb kunnen bespreken. Omdat het pas na zijn dood aan het licht kwam.

De rouw om een vader waar ik van hield, maar die ik niet écht bleek te kennen.

Dat besef voelde als een bevrijding én als een nieuwe golf van verdriet.

Eindelijk begreep ik waarom ik me altijd schaamde en liever onzichtbaar wilde zijn.

Het was voor mij een signaal om aan de slag te gaan met rouw en traumaverwerking . Om het leven weer te durven leven.

Mét dat wat ik heb meegemaakt.

Jouw verhaal doet er toe

Ook jouw verhaal, jouw verlies en jouw trauma mogen er zijn. Het erkennen van de zwaarte is geen zwakte, maar juist de eerste stap naar heling.

De kracht zit in jouw kwetsbaarheid.

Ieder verlies is uniek. Jij doet ertoe.

Zo kan ik je begeleiden bij rouw en trauma

Wil je hier meer over weten of zoek je begeleiding in jouw proces?

Stuur me een bericht . Samen creëren we een veilige ruimte waar jouw verhaal gehoord wordt.

Zonder oordeel. Zonder vergelijking.

Zodat jij je lichtpuntjes terugvindt en je leven opnieuw kunt vormgeven.

Mét het verlies dat je meedraagt.

Ontrafel jouw patronen!

Thu, 14 Aug 2025 06:00:10 GMT

Sommige patronen helpen je te overleven.

Ze geven houvast in moeilijke tijden en beschermen je tegen pijn.

Maar wat als diezelfde patronen je op een dag niet meer dienen?

Ik weet uit eigen ervaring hoe dat voelt.

Hoe patronen ontstaan

Patronen zijn vaak overlevingsstrategieën die we ontwikkelen in onveilige of stressvolle situaties.

Voor mij waren het vooral patronen van voldoen aan verwachtingen en zorgen voor anderen.

�� Voldoen aan verwachtingen:

Als ik deed wat er van mij werd verwacht, hoorde ik erbij.

�� Zorgen voor anderen:

Als de ander het goed had, liefst beter dan ikzelf, zou ik vast niet worden afgewezen. En hoopte ik dat de ander mij écht zou zien.

Deze strategieën hebben me jarenlang geholpen.

Maar langzaam merkte ik dat het steeds zwaarder werd om ze vol te houden.

Van overleven naar leven

Mijn lichaam begon signalen af te geven. Ik voelde me moe, leeg, en had steeds minder energie.

Ook had ik last van allerlei onverklaarbare klachten.

Mijn eigen waarden raakten ondergesneeuwd – ik wist niet eens meer waar ik werkelijk voor stond.

Dat is een belangrijk signaal:

als je niet meer weet wat je eigen kernwaarden zijn, leef je vaak op de automatische piloot.

Dat kost enorm veel energie.
- Of je leeft volgens waarden die helemaal niet de jouwe blijken te zijn -

De omslag kwam toen ik besloot mijn patronen te gaan ontrafelen.

Ik ontdekte wat er onder lag: oude pijn, traumatische ervaringen.

En daarmee de diepe behoefte om gezien te worden en erbij te horen.

Door te onderzoeken wat mijn eigen waarden zijn, begon mijn energie terug te komen.

Ik kon weer letterlijk rechtop staan – stevig op mijn eigen grondgebied.

Op de plek die, zoals ik geloof, God al voor mij had bedach

Patronen veranderen is niet makkelijk. Én het is zeker mogelijk.

Vaak begint het met één keuze: erkennen dat het zo niet langer gaat.

Om daarna te onderzoeken wat jou werkelijk drijft.

Wil jij dit ook? Klik dan hier . Dan neem ik contact met je op.

Van leeg en uitgeput naar bloei en groei

Thu, 31 Jul 2025 06:00:02 GMT

Dit is waarom jij vastloopt.

Je groeide op met een kritische moeder of een vader die er wel was, maar nooit écht dichtbij kwam .
Misschien verloor je iemand of werd jouw pijn nooit echt gezien.

Je draagt al jaren een verhaal met je mee dat te zwaar voelt om te delen – vol verlies, afwijzing, misbruik of diepe eenzaamheid .

Deze oude pijn zet zich vast in je lijf en je leert ermee leven achter een glimlach.

Voor de buitenwereld lijkt alles goed, maar als je heel eerlijk bent...

Je zegt vaak ja terwijl je eigenlijk nee bedoelt
Je neemt (te) veel verantwoordelijkheid – thuis, op werk, in relaties
Je zorgt voor iedereen, maar raakt zelf steeds leger
Je voelt je schuldig als je iets voor jezelf doet
Je bent vaak moe, zonder duidelijke reden

Veel mensen denken dan: “Dit is gewoon wie ik ben, ik zorg nu eenmaal graag voor anderen.”

Vaak ligt er oude, onverwerkte pijn onder dit gedrag.

Niet gezien, niet erkend – de diepe eenzaamheid

Wat het meest pijn doet, is vaak niet het moment zelf, maar dat niemand daarna vroeg:
“Hoe was dit voor jou?”

Daardoor blijven overtuigingen hangen als:

“Doe ik er wel toe?”
“Ben ik het waard?”

Deze oude pijn werkt door in jouw relaties, werk, ouderschap en dagelijks leven.

Tot je vastloopt of opgebrand raakt.

Hoe therapie helpt om jezelf terug te vinden

In mijn therapiesessies maken we samen zichtbaar wat er in jou speelt – ook als er geen woorden zijn.

✅ We ontdekken waar je jezelf bent kwijtgeraakt.

✅ Erkenning en plek voor jouw pijn, verdriet en gemis.

✅ Er komt ruimte om los te laten wat niet meer van jou hoeft te zijn.

We kunnen het verleden niet veranderen, maar wel zien en erkennen wat jou pijn heeft gedaan .

Zo ontstaat er ruimte om te rouwen, te helen en nieuwe of andere keuzes te maken.

Bevrijd van een pijnlijk verleden – leven in het heden

Je hoeft jouw last niet langer alleen te dragen. Zelf heb ik dit pad ook gelopen.

Je hoeft niet meteen alles te vertellen of precies te weten waar te beginnen.

Soms weet je gewoon: ik wil hier niet langer alleen mee blijven lopen.

�� Er is vrijheid mogelijk – bevrijd van een pijnlijk verleden, open naar een levend heden. Zoals God jou bedoeld heeft.

Neem vandaag nog de eerste stap

Als je jezelf herkent in dit verhaal klik dan hier voor contact .

------------------------------------------

��Geen verwijzing huisarts nodig

��Geen wachtlijst

�� Vergoeding mogelijk vanuit aanvullende verzekering.

Emoties leren voelen

Thu, 17 Jul 2025 06:00:05 GMT

"Bang om te voelen? Wat er gebeurt als je emoties wél toelaat."

“ Ik ben zo bang dat ik niet meer kan stoppen met huilen als ik eenmaal begin.”

Je bent zo gewend geraakt aan het onderdrukken van je gevoel dat je bent gaan geloven dat het beter is om niets te voelen dan te veel. Alsof je emotie leren voelen een oncontroleerbare kracht is die je leven overneemt zodra je ze toelaat. Dat je overspoeld wordt en er in blijft.

Emoties nestelen zich in je lichaam. Als een bal die je onder water probeert te houden. Je drukt en duwt, houdt ‘m krampachtig onder het oppervlak, en het lijkt even te werken. Wat je niet ziet, dat is er niet… toch?

Totdat je getriggerd wordt.

Een opmerking. Een situatie. Een geur. Een herinnering.

Die bal begint te duwen. Steeds harder. Tot de druk onhoudbaar wordt.

Waarom emoties leren voelen je juist sterker maakt

We hebben vaak geleerd dat voelen gevaarlijk is.

"Niet huilen."

"Schouders eronder."

"Kom op, gewoon doorgaan."

“Het gaat toch weer goed, nu…”

Alsof emoties iets zijn om op te lossen of weg te werken. Maar emoties zijn geen fouten in je systeem. Ze zijn signalen. Richtingaanwijzers. Geen zwakte, maar innerlijke wijsheid. Ze vertellen je dat er iets gezien, gehoord of gevoeld wil worden.

En als je ze blijft wegstoppen? Dan gaan ze niet weg.

Ze gaan juist harder schreeuwen. Door middel van je lijf:

��Die constante druk op je borst.

��Die keel die regelmatig 'dicht zit', strakke kaken.

��Buikpijn zonder duidelijke oorzaak.

��Onverklaarbare vermoeidheid, fibromyalgie-achtige klachten.

��Een rusteloosheid die je niet kunt verklaren.

Dat zijn geen vage klachten. Dat is jouw lichaam dat roept:

“Hé, ik wil gehoord worden. Sta stil en voel mij”

Primaire en secondaire emoties: het verschil

Els van Steijn legt in haar boek "De Fontein, vind je plek " duidelijk het verschil uit tussen twee soorten emoties.

Primaire emoties komen voort uit een gebeurtenis of een diepe oude wond. Ze zijn rauw, puur en helend als je ze toelaat. Denk aan verdriet bij verlies, woede bij grensoverschrijding, of blijdschap bij iets moois.

Ze willen gevoeld worden. Even maar. En dan ontstaat er rust.

Secondaire emoties ontstaan als een soort deksel op de echte pijn.

Je ergert je, moppert, klaagt of roddelt. Het lucht tijdelijk op, maar lost niets op.

Sterker nog: het leidt je weg van wat er werkelijk speelt.

Hoe Ingeborg met moed haar emoties voelde

Ze kwam bij mij in therapie omdat ze vastliep. Alles onder controle, altijd sterk – maar vanbinnen opgebrand. Ze voelde haar emoties wel, maar durfde er niet aan toe te geven.

Ze was bang dat ze zou verdrinken in haar verdriet. Bang dat als ze écht zou voelen, ze zichzelf zou verliezen.

Haar hart deed letterlijk pijn. Haar keel zat dicht. De knoop in haar buik was hevig.

Stap voor stap, heel voorzichtig, tilden we samen het deksel op. Totdat ze bij haar gevoel kwam.

En ja, ze huilde. Heel hard. Tranen stroomden over haar wangen.

Na slechts enkele (!) minuten...

Een diepe zucht. Haar ogen helder. Haar gezicht ontspannen.

Ze keek me aan en zei verbaasd:

“Ik leef nog! Jemig… wat bijzonder. Alsof ik eindelijk weer kan ademen.”

Wat er gebeurt als je emoties toelaat

Ingeborg gaf zichzelf toestemming om te voelen. Ze ontdekte dat

��verdriet ruimte maakt voor zachtheid.

��boosheid die er mag zijn, verandert in kracht.

��angst die je durft aan te kijken, minder dreigend wordt.

Emoties nemen minder ruimte in als je ze juist de ruimte geeft.

Je doet recht aan jezelf. Aan het kind in jou dat zich misschien jarenlang niet gezien voelde. Niet gehoord. Niet belangrijk.

Gun jezelf het leren voelen van jouw emoties

Je hoeft het niet alleen te doen. Ik begeleid je stap voor stap in jouw tempo , jij hebt de regie.

Zodat je weer in je kracht komt. Zodat je lichamelijke klachten afnemen. Zodat jij leeft zoals je bedoeld bent. In jouw eigenheid.

�� De zomerperiode is een perfecte timing om in het “zonlicht” te zetten wat je vasthoudt.

Je kunt me hier bereiken.

Waarom genieten soms zo moeilijk is

Thu, 03 Jul 2025 09:20:24 GMT

Je kijkt er zo naar uit: in de zomer vakantie laat ik alles even los.

Je werk, het vaste ritme, eindeloze verplichtingen. Je gaat er lekker van genieten…

En dan is het zover, en lukt het loslaten helemaal niet. Juist het tegenovergestelde steekt de kop op.

Oude of bekende gevoelens van onrust, verdriet, patronen steken de kop op.
Het frustreert je enorm:

"Waarom lukt het me niet om te genieten?"

Genieten van een zomerse bergwandeling

Afgelopen maand maakte ik een pittige bergwandeling in de Franse Alpen.
Een vervroegde zomervakantie, na intense en verdrietige weken vanwege het overlijden van mijn lieve kleinzoon en moeder.

Ik moest op adem komen.
Ruimte maken voor mezelf – als vrouw, moeder en oma.
Bergwandelingen helpen me altijd los te komen van wat me vasthoudt.
En ondanks mijn hoogtevrees… toch genieten ��.

Daar liepen we dan, manlief en ik.
De berg op. Poeh, wat ging het moeizaam.
Mijn benen verzuurden, mijn rugzak trok aan mijn schouders, mijn hart voelde zwaar.
De rouw zat in mijn hele lijf.

De weg bleef maar stijgen. Elke bocht bracht opnieuw een klim.
“Hoezo genieten?” , dacht ik cynisch. Waarom wilde ik dit in vredesnaam?

Het moment dat alles even stilviel

Tot ik ineens langs een waterval kwam.
Ik zat zo in mijn hoofd, dat ik het ruisen van het water niet eens had opgemerkt!

Het water klaterde wild en krachtig.

En plotseling was daar het besef:
Het leven stroomt ook als ik zelf stilval.

Ik stak mijn handen in het koude water.
Een tinteling ging door mij heen. Dit was zo verfrissend.
En echt... ik genoot er gewoon even helemaal van.

Genieten ondanks verdriet

Even later, tussen de rotsen en de laatste restjes sneeuw, piepten ook nog eens paarse krokussen omhoog.
Klein, kwetsbaar. Maar ze waren er. En ik kon ze zien.

Ik moest er gewoon van huilen.
Alsof ze me liefdevol herinnerden aan licht in het donker.

Genieten sluit pijn niet uit.

Waarom genieten soms als verraad voelt

Soms houden we genieten tegen.
Onbewust. Uit loyaliteit of schuldgevoel.

Misschien herken je het:

“Als een ander lijdt, mag ik niet gelukkig zijn.”

“Als ik geniet lijkt het of ik iemand vergeet die ik zo liefhad.”

“Ben ik het wel waard om te genieten?”

Genieten kan schuld of angst oproepen.

Geniet van de kleine dingen

Een onverwachte glimlach van de ander voor jou.
Een paarse krokus :).
Een verfrissende ijsthee op een snikhete zomerdag.

�� Wat als jij deze zomer niet moet genieten, maar gewoon mag opmerken wat je raakt?

Zonder oordeel. Zonder druk.

Of zoals Mirjam van der Vegt het zo mooi zegt:
“Rustend in de hangmat van genade.”

Juist in de zomer: ruimte voor jouw verhaal

Ook in de zomer kun je bij me terecht voor een >> 1-op-1 traject<< .

Wanneer de hectiek van het dagelijks leven wegvalt, ontstaat er ruimte voor wat je eerder misschien nog kon wegstoppen.

Ik ben er voor je. Om je te helpen ontrafelen van wat jou vasthoudt.
Zodat jij – in jouw eigen tempo – jezelf kunt toestaan om te genieten .

Of je nu op reis gaat, in je tuin zit of op je balkon:
Ik wens je een zomer waarin je thuiskomt bij jezelf.
Waarin je geniet van kleine dingen, naast de pijn en verdriet die je voelt.

Thuis
Alsof je een plek bereikt
om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.
Alsof je dit al kende
voor je het zag,
Er geweest was
voor je er zou komen
– Kees Spiering

Als het kwartje valt

Tue, 10 Jun 2025 09:06:51 GMT

Als het kwartje valt: de helende kracht van erkenning

Ik weet het nog precies.
Die ene seconde waarin mijn lijf het overnam van mijn hoofd. Een lichamelijke schok.
Alsof het kwartje viel: ik ben niet gek.

Mijn lichaam had al die tijd geweten wat mijn hoofd zorgvuldig had weggestopt.
En precies dát zie ik keer op keer gebeuren in de begeleiding van vrouwen in mijn praktijk. Of in sessies met stellen die zijn vastgelopen.
Die ene gemeenschappelijke rode draad?

Rouwen om wat er nooit geweest is.

Rouw is niet altijd zichtbaar. Het gaat niet altijd om iemand die is overleden.
Vaak rouwen we juist om wat er ontbrak , zonder dat we het doorhadden.

�� Om een ouder die er fysiek wel was, maar emotioneel afwezig.
�� Om veiligheid die je in je jeugd nooit gekend hebt.
�� Om liefde die je zó nodig had, maar nooit kreeg.
�� Om een leven waarin je altijd hebt aangepast, en jezelf onderweg kwijtraakte.

Dit is de rouw die niet gezien wordt, maar wel gevoeld. Die zich uit in vage onrust , in het pleasen , in het gevoel nooit goed genoeg te zijn.

Hoe onverwerkt verlies je leven beïnvloedt

Aan de buitenkant lijkt het misschien ‘gewoon’ stress of relatieproblemen . Maar onder de oppervlakte speelt vaak iets veel groters:

➡️ Sluimerende boosheid zonder duidelijke aanleiding.
➡️ Een eindeloze drang om het anderen naar de zin te maken.
➡️ Een knagend gevoel van leegte of tekort.
➡️ Gedoe in relaties: met je partner, je familie, op het werk.

Totdat er een moment komt waarop het kwartje valt .
Een innerlijk besef dat je al die tijd iets hebt gemist. En dat je dat nu mag erkennen .

Erkennen is niet hetzelfde als goedpraten

Erkennen betekent niet dat je zegt: “Het was niet zo erg.”
Het betekent: “Het wás erg. En het heeft impact gehad.”

Misschien kreeg je niet de liefde of aandacht van je moeder waar je zo naar verlangde.
Misschien voelde school voor jou als een onveilige plek.
Erkennen betekent: toegeven aan jezelf dat dat pijn heeft gedaan.

Niet om te blijven hangen in het verleden. Maar juist om jezelf te bevrijden.

Rouw opent de deur naar jouw kracht

Echt durven stilstaan bij wat je gemist hebt, is intens. Het is rauw.
Maar het maakt ook ruimte vrij.

✨ Voor jouw verlangens.
✨ Voor jouw waarheid.
✨ Voor verbinding met wie jij in essentie bent.

Het is hard werken, rouwen. Maar het brengt je iets terug wat je misschien allang kwijt was: betekenis, rust, richting.
Voor mij persoonlijk bracht het zelfs mijn roeping terug op mijn pad.

Cliëntverhaal: “Alsof het kwartje eindelijk viel”

Christa vertelde me aan het einde van haar traject:

"Juist door te erkennen dat ik me gevoeld heb zoals ik me voelde, kwam er een zelfverzekerdheid die ik nog nooit zo heb ervaren.
Ik voel me geen slachtoffer meer van mijn verleden.
De opstelling met de poppetjes liet me zien dat ik niet gek was. Dat het klopte wat ik heb gemist.
Alsof het kwartje viel. Ik voel me zó bevrijd!"

En jij? Ben jij klaar voor die bevrijding?

Wat zou er gebeuren als jij stopt met wegduwen wat al die tijd aan je trok?
Als jij erkent dat er pijn is — én dat die pijn ook gezien mag worden?

Misschien draag jij al een leven lang rouw met je mee.
Dan is het tijd om jezelf niet langer te verliezen in het overleven.

“Durven is heel even je evenwicht verliezen.
Niet durven is jezelf verliezen.”
— Søren Kierkegaard

Voel je dat dit over jou gaat?
Dan nodig ik je uit voor een traject in mijn veilige en vertrouwde setting.

Laat dit het moment zijn waarop ook voor jou het kwartje mag vallen .
Je hoeft het niet alleen te doen. Ik loop graag een stukje met je mee.

Klik hier om contact op te nemen. Bellen of whatsappen mag ook: 06 51790490

Rouwverwerking: de onverwachte kant van rouw

Sun, 13 Apr 2025 14:24:22 GMT

Rouwverwerking: de onverwachte aspecten ontdekken

Ze huilde.
Stil. Ineengekrompen.

Niet alleen van verdriet — maar van iets anders, iets diepers.

Ik vroeg haar:
“Kan het zijn dat deze tranen geen verdriet zijn, maar boosheid?”

Ze brak.
De woede die ze al jaren had ingeslikt, kwam omhoog.

Woest was ze.
Om wat haar was overkomen.
Om wat nooit gezien was.
Om hoe ze zich had aangepast, stilgehouden, sterk gehouden.

Er was nooit ruimte geweest voor die boosheid.
Want die was “te veel”. “Onhandig”. “Ongepast”.

Maar hier, op dit moment, mocht het er zijn.

Rouw is meer dan alleen verdriet

We denken vaak dat rouw stil en verdrietig is.
Maar rouw kent vele gezichten:

�� Boosheid die onverwacht opkomt
�� Cynisme dat alles weg relativeert
�� Je terugtrekken uit contact — met jezelf én anderen
�� Pleasegedrag, om maar geen afwijzing te voelen
�� Jezelf afvragen of je “gek” aan het worden bent, omdat het maar niet overgaat

Je bent niet gek.
Dit is verlies dat spreekt.

Wat ben je eigenlijk verloren?

Soms rouw je niet om een persoon, maar om iets anders wat je verloren hebt:

Je stem
Je gevoel van veiligheid
Je jeugd
De vanzelfsprekendheid van wie je was

Die leegte die je voelt? Die verdient aandacht. Erkenning.
Zonder oordeel.

De kracht van erkenning in je rouwproces

Op het moment dat haar boosheid er mocht zijn, gebeurde er iets nieuws.
Er ontstond:

��️ Ruimte
�� Adem
�� Erkenning

Want pas als alles er mag zijn — óók je woede — kun je echt beginnen met helen.

Herken jij dit?

Voel jij dat het tijd is…

… om je boosheid niet langer weg te stoppen?
… om je verdriet niet meer te dempen?
… om het masker van ‘sterk zijn’ af te zetten?

✨ Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Ik ben er — om jou te begeleiden bij jouw proces, met ruimte voor alles wat gevoeld wil worden.

Klik hier om contact op te nemen.

P.s.: Jouw verlies en verdriet kan ook zomaar impact hebben op je relatie. Neem contact op als je merkt dat de verbinding tussen jullie zoekraakt. Wacht niet tot het te laat is.

Emotionele heling: van pijnlijk verleden naar levend heden

Thu, 10 Apr 2025 16:42:58 GMT

Emotionele heling: van pijnlijk verleden naar levend heden.

“Waarom wilde ik dit eigenlijk?”

De vraag gonst in mijn hoofd terwijl ik voor de ingang sta.

“Wie denk ik wel dat ik ben om dit te kunnen doen?”

Het is de eerste van acht trainingen die ik ga geven.

Mijn trainingsmaatje en ik klungelen onhandig met onze spullen, ons identiteitsbewijs en de veel te kleine kluisjes zonder gebruiksaanwijzing. We lachen wat zenuwachtig, maar ik voel de zwaarte van dit moment.

Na bijna vijftig jaar loop ik opnieuw naar binnen. De gevangenis in.

Ooit, als vierjarig meisje, kwam ik op bezoek bij mijn vader.

Nu, als 53-jarige vrouw, ben ik hier weer.

Op bezoek, maar dan als trainer. Voor vaders.

Mijn lijf voelt de zelfde spanning, maar deze keer weet ik wèl waarvoor ik hier ben.

We lopen door een doolhof van gekleurde deuren. Rode. Blauwe. Oranje.

Elke klik van een slot voelt alsof ik verder van mezelf verdwijn.
Tot ik ineens het tegenovergestelde voel:
Met elke stap kom ik dichter bij mijn vader. Alsof hij hier nog ergens is.
Alsof ik hem nu pas écht leer kennen...

We verwelkomen de vaders, getraind in alle do’s en don’ts van deze bijzondere setting.

Ik kijk hen aan, zoek hun blikken en voel mezelf landen.

Hier zitten vaders die willen leren hoe ze, ondanks de afstand, een band met hun kinderen kunnen behouden.

Zij delen hún drijfveren, wij de onze.

En dan gebeurt het: waar meer dan 40 jaar van mijn leven over dit stuk uit mijn verleden is gezwegen, stroomt het verhaal nu vanzelf uit mijn mond.

Ik gun het deze vaders en hun kinderen zo om elkaar te begrijpen, om open te zijn over de situatie, om samen te leren omgaan met hun gevoelens. Juist nu, nu ze gescheiden worden door muren en tralies.

De wereld om hen heen oordeelt. Schuld en schaamte hangen als een onzichtbare ketting om hun nek. Maar hier, in deze ruimte, mogen ze vader zijn. Gewoon vader.

Vijftig jaar geleden waren dit soort trainingen er niet.

Gezinnen moesten het zelf uitzoeken, met de restjes van een netwerk dat er misschien nog was.

Ik weet als geen ander wat dat met je doet, als kind. Wat het met een gezin doet.

De gevolgen zijn levenslang, of detentie nu een jaar, vijf jaar of twintig jaar duurt.

Het is tijd om te beginnen.

Ik knik, haal diep adem en voel van binnen dat verleden en heden eindelijk samenkomen.

Mijn professionaliteit neemt het over, zonder dat ik mezelf verlies.

De middag is indrukwekkend. De vaders zijn open, kwetsbaar.

Ze zijn onder de indruk van elkaars verhalen.

Ik ben onder de indruk van hun liefde voor hun kinderen, hun doorzettingsvermogen, hun kwetsbaarheid en hun respect voor ons als trainers.

Wanneer we later weer door de gekleurde klikkende deuren naar buiten lopen, voel ik het verschil.

Dezelfde deuren, een ander gevoel.

Van een pijnlijk verleden naar levend heden.

Ik heb dit verhaal nog nooit verteld...

Tue, 04 Mar 2025 16:46:50 GMT

"Ik heb dit verhaal nog nooit verteld."

Schoorvoetend, met schaamte omhuld wordt het uitgesproken. Soms fluisterend, alsof het minder zwaar weegt als het niet hardop wordt uitgesproken. Maar zodra de woorden op tafel komen, volgen ook de gevoelens. Het is een veelvoorkomende zin in mijn praktijk als therapeut.

Zoveel mensen, zoveel verhalen, zoveel leed.

Zoveel wonden van binnen die nooit echt gezien en behandeld zijn.

Trauma

Het woord trauma roept vaak een schrikreactie op. “Nee, zo erg is het ook weer niet.”

Maar wanneer we samen terugkijken naar de impactvolle gebeurtenissen in een leven, blijken er vaak zowel trauma’s met een grote T als trauma’s met een kleine t.

Zelf was ik als kind onderdeel van een familieverhaal dat ik niet kende. Pas op mijn veertigste ontdekte ik de traumatische jeugd die onder de oppervlakte lag. De impact ervan manifesteerde zich al in mijn jonge jaren, maar niemand herkende het of nam het serieus.

Totdat ik letterlijk vastliep. Mijn lijf schreeuwde SOS, net zolang totdat ik niet meer kon negeren wat er diep vanbinnen lag opgeslagen aan ervaringen, weggestopte emoties en herinneringen.

Uitingsvormen van trauma

Trauma kan zich op zoveel manieren uiten:

Vaak sorry zeggen, zelfs als het niet nodig is.

Moeite hebben om te zeggen wat je echt wilt.

Grenzen moeilijk aangeven, naar jezelf en naar anderen.

Pleasegedrag, uit angst voor afwijzing.

Boosheid of verongelijktheid die plotseling opkomt.

Terugtrekken zodra een conflict dreigt.

Geen ruimte durven innemen, jezelf niets gunnen.

Lichamelijke klachten zonder duidelijke oorzaak: buikpijn, rugklachten, fibromyalgie.

Heling van trauma's

Ik ben dankbaar voor de heling van mijn eigen trauma’s. Het was een flinke en interessante ontdekkingstocht.

De wonden zijn littekens geworden. En soms stoot ik me weer eens even pijnlijk aan mijn blauwe plekken, maar ze bepalen niet langer mijn leven.

Een transformatie van wond naar bron .

Vanuit die ervaring en kennis heet ik jou welkom . Niet vanuit leegte en pijn, maar vanuit verbinding en vertrouwen.

Wat is jouw verhaal?

Misschien draag jij ook een verhaal met je mee dat je nog nooit hebt verteld. Een verhaal dat wacht om gezien te worden. Een verhaal dat ruimte mag krijgen, zonder oordeel, zonder schaamte.

Ik nodig je uit. Deel wat je nog nooit hebt verteld.

In een veilige, vertrouwde omgeving, waar jouw woorden welkom zijn en jouw gevoelens ruimte mogen krijgen.

Zodat ook jij mag gaan leven vanuit jouw bron ��

Moeder en dochter

Sun, 02 Feb 2025 19:41:00 GMT

Als moeder en dochter een avondje uit

Mijn dochter proest het uit terwijl de ober wegloopt. Ik ook. Had ik toch bijna die hulpvaardige man in zijn gezicht uitgelachen.

Hij kon natuurlijk niet weten dat wat hij opsomde aan lekkernijen ons doet gruwelen. Op het moment dat hij het eerste gerecht noemde zag ik haar bruine ogen al lachen.

We kennen elkaar zo goed.

Mijn dochter en ik, haar moeder, een avondje uit.

Dit keer op uitnodiging van haar: “Heb je zin om samen naar dit concert te gaan, mam?”

Bijna 10 jaar geleden zaten we ook samen in een restaurant. In een verwarrende, moeilijke periode van ons leven.

Ze gaf die avond een inkijkje in haar gevoelens en hebben toen de afspraak gemaakt: wat er de komende jaren ook allemaal zal veranderen, we gaan met regelmaat tijd samen doorbrengen.

Als moeder en dochter.

Zij en ik.

We hebben ons aan de afspraak gehouden.

Niet eens bewust omdat we dat hadden afgesproken, maar omdat we dat allebei graag wilden.

We willen het nog steeds graag.

Relatie tussen moeders en dochters

Er is in 10 jaar veel veranderd, ik ben veranderd, zij is veranderd.

Ze is geen meisje meer, maar een liefdevolle prachtige volwassen vrouw.

We hadden moeilijk, we hadden mooi, we hadden samen en we hadden alleen.

We leerden elkaar nog beter kennen en ook leerden we eerlijk te durven zijn.

Ik ben haar moeder, ik draag wat van mij is. Zij is dochter en mag altijd bij mij terugkeren om weer even te leunen en zich te laven.

Om daarna weer te vertrekken naar haar eigen plek. Kostbaar en kloppend.

Het is niet vanzelfsprekend, de moeder-dochter relatie.

Wonden uit het verleden kunnen pijnlijke scheefgroei teweeg brengen tussen moeders en dochters.

Het is mijn eigen thema als dochter-van-mijn-moeder.

Diepe dankbaarheid voel ik dat patronen kunnen stoppen.

Ik weet me welkom bij mezelf, mijn dochter hoeft dit niet voor mij te vervullen. Dat hebben we samen mogen leren.

We zitten naast elkaar te genieten van het concert. Er klinkt een prachtig nummer, ik kijk lachend naar haar.

En zij lacht naar mij.

Wil je ook een patroon doorbreken?

Als moeder of juist als dochter? Weet je welkom.

Stuur een mailtje naar lize@lizevanveen.nl of bel me.

Jouw geheimen bevrijden uit de kamers van je hart

Mon, 27 Jan 2025 08:39:01 GMT

‘Als we onze waarheden en verhalen dwingen om zich te verstoppen, kunnen de geheimen hun eigen trauma, hun eigen gevangenis worden. Als we onszelf niet toestaan te rouwen om ons verdriet, worden we gedoemd om ze iedere keer opnieuw te beleven.’

- Edith Eva Eger, de Keuze –

Sta jij jezelf toe om te rouwen?

Durf jij jouw waarheid en verhaal te omarmen op een veilige en vertrouwde plek?

Jouw verhaal is het waard om verteld te worden.

Zodat wat vast zit in jou weer gaat stromen. Je verdriet en boosheid zachter wordt.

Waarom zou je nog langer wachten?

Ook Brustina worstelde met haar verhaal:
"Doordat ik vastliep met gedachten over mezelf heb ik een therapietraject gevolgd bij Lize. Ook al twijfelde ik of ik dit moest doen, ik wist ook zeker dat ik dit nodig had.

Wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Lize is een rustige, lieve vrouw die oordeelloos luistert naar mijn verhaal en moeiten. Het heeft me veel inzicht gebracht over mijzelf, ik snap mezelf nu zoveel beter en hoe “het werkt” als ik getriggerd wordt door een situatie. Ik ervaar veel meer rust in mezelf. Ik ben dankbaar voor Gods leiding dat ik deze weg naar rust en herstel heb gezet. Als je twijfelt, zeker doen!"

Vastgelopen en uitgeput

Wed, 22 Jan 2025 13:04:37 GMT

Hoor jij je lichaam roepen dat je vastloopt?

Ze komt binnen met een voorzichtige glimlach. Een lieve, zachte vrouw met tegelijkertijd een peilende blik in haar ogen, alsof ze zich afvraagt of het hier veilig is. Voorzichtig begint ze te vertellen.

"Ik ben zo ont-zet-tend moe." Haar stem klinkt zwaar. Ze is uitgeput door een patroon dat haar steeds weer lamlegt: migraine.

Hebben mijn klachten een psychische oorzaak?

Na maanden van uitputting had ze alle hoop gevestigd op de neuroloog. Maar de onderzoeken brachten niets aan het licht. Geen fysiek probleem, geen verklaring. "Ik weet niet meer wat ik moet doen," zei ze. "Misschien is het wel iets psychisch? Dat wil ik graag onderzoeken. Ik heb er alles voor over om van die migraine af te komen."

Het begin van haar verhaal voelde als een puzzel. Samen gingen we op zoek naar de ontbrekende stukjes.

De invloed van je jeugd op lichamelijke klachten

Stapje voor stapje vertelde ze over haar leven: haar keuzes, haar jeugd, haar moeder. Al snel vulde de persoonlijkheid van haar moeder de kamer.

"Ik probeerde als kind altijd alles goed te doen," zei ze. "Maar het werkte nooit. Hoe hard ik ook mijn best deed, het was nooit genoeg."

Dat harde werken, die constante drang om alles perfect te doen, bleek een rode draad in haar leven. Het had haar volwassen jaren getekend met een constante staat van alertheid en een diepe angst om fouten te maken. Migraine werd steeds vaker een terugkerende bezoeker.

Familiedynamiek zichtbaar maken met opstellingen

We werkten met tafelopstellingen, een methodiek die familiedynamieken zichtbaar maakt. De puzzelstukjes vielen ineens op hun plek.

Ze plaatste poppetjes op tafel: haar gezin, haar moeder, en zichzelf als jong meisje. Het poppetje voor haarzelf was klein, afwachtend en op haar hoede. Terwijl ze de opstelling bekeek, stelde ze een confronterende vraag:
"Waarom loop ik toch altijd weer naar haar toe? Zelfs als ik wéét dat het pijn doet, blijf ik maar proberen."

Wat naar boven kwam, was een oud patroon: steeds haar eigen grenzen overschrijden in de hoop aandacht of liefde te krijgen, gezien te worden als kind.

Onderdrukte emoties

In de opstelling kwam ook iets anders aan het licht: haar eigen boosheid.

"Ik mocht niet boos zijn," vertelde ze. "Als ik boos was, werd alles erger."

Maar nu, in de veilige ruimte van de sessie, mocht die boosheid er eindelijk zijn. Samen gaven we deze emotie een plek. Het was rauw, pijnlijk én bevrijdend.

Grenzen leren voelen en stellen

Ze begon te oefenen met het aangeven en uitproberen van wat haar grenzen zijn. Eerst in de sessies, met vloerankers, en later in het dagelijks leven. Kleine, concrete stappen: een telefoongesprek eerder beëindigen, een bericht niet meteen beantwoorden, simpelweg voelen of iets een ‘ja’ of ‘nee’ voor haar was.

Een paar weken later kwam ze terug. Haar ogen glinsteren. "Ik realiseer me dat ik al weken geen migraine meer heb gehad," vertelde ze.

Door haar lichaamstaal te begrijpen en ruimte te geven aan wat ze jarenlang had weggestopt – verdriet, boosheid en rouw – bevrijdde ze zichzelf. Haar migraine, ooit een uiting van overbelasting, had simpelweg geen reden meer om te blijven.

Herken jij jezelf in dit verhaal?

Misschien voel jij ook dat jouw lichaam je iets probeert te vertellen. Een dynamiek waarin je bent opgegroeid, een onverwerkt verlies, of een ingrijpende gebeurtenis kan zich vastzetten in je lijf.

�� Je lichaam spreekt. Ben jij bereid om te luisteren?

Waarom nog langer wachten? Klik hier om contact op te nemen.

Hoe hoog leg jij de lat?

Tue, 15 Oct 2024 15:07:12 GMT

Doorbreek de cirkel van hoge verwachtingen en stress - 3 tips

Betrap jij jezelf ook wel eens op gedachten zoals:
"Kom op, niet zeuren. Even doorpakken, dan gaat het vanzelf weer beter" of
"Weer niet gelukt om alles te doen wat ik wilde vandaag. Faal!"?

Deze kritische innerlijke stem, die vaak gebaseerd is op onrealistische verwachtingen, is herkenbaar voor veel mensen die worstelen met perfectionisme, stress en burn-out klachten.

Herken jij jezelf hierin? Je voelt constant druk om te presteren, legt de lat altijd hoog en kijkt vooral naar wat niet goed ging.
Dit kan een enorme tol eisen op je fysieke en mentale gezondheid.
Je voelt je moe, gestrest en krijgt lichamelijke klachten zoals hoofdpijn, buikpijn of spanning in je lichaam.

In deze blog geef ik je inzichten en praktische tips om deze vicieuze cirkel van stress en zelfkritiek te doorbreken, en weer in contact te komen met je eigen innerlijke waarden en drijfveren.

Perfectionisme en hoge verwachtingen: de oorzaak van stress en klachten

Veel van mijn cliënten komen bij mij met klachten zoals burn-out, chronische vermoeidheid, hoofdpijn en spanningen.

Vaak ligt de oorzaak in het voldoen aan (onuitgesproken) verwachtingen van anderen. Dit zorgt ervoor dat je nóg harder gaat werken, nóg meer je best doet om te voldoen, met als gevolg dat je je opgebrand voelt.

Fysieke klachten zoals vermoeidheid, pijn en een verzwakt immuunsysteem zijn dan vaak niet ver weg. Vervolgens leidt dit ook nog eens tot nog meer schuldgevoel. Want je kunt toch niet stoppen met wat je doet? Ben je het wel waard om rust en ruimte voor jezelf in te nemen...

De cirkel van zelfkritiek en laag zelfvertrouwen

Wanneer je blijft vastzitten in hoge verwachtingen, begint je zelfvertrouwen te dalen. Je gevoel van eigenwaarde neemt af, en je vraagt je misschien af: "Ben ik wel belangrijk voor de mensen om mij heen?"

Dit kan gepaard gaan met gevoelens van schuld, omdat je vindt dat je eigenlijk dankbaar zou moeten zijn voor wat je wél hebt.

Zo draai je in kringetjes rond wat leidt tot chronische stress en emotionele uitputting.

Het goede nieuws is dat je deze cirkel kunt doorbreken door inzicht te krijgen in wat jou écht drijft en hoe je luistert naar je lichaam.

Stap 1: Luister naar je lichaam

Wanneer je lichaam signalen geeft zoals hoofdpijn, buikpijn of spanning, is het belangrijk om deze niet te negeren. Deze lichamelijke klachten zijn vaak tekenen van emotionele stress of onverwerkte gevoelens.
Luister naar wat je lichaam je probeert te vertellen.

Heb je meer rust nodig?
Is er verdriet dat je hebt weggestopt?

Leren luisteren naar je lichaam is een cruciale eerste stap om de balans tussen je hoofd en hart te herstellen. Zo kun je de stress signalen herkennen voordat ze je volledig overweldigen.

Jouw lijf schreeuwt om aandacht en hulp: “zie mij, hoor mij, voel mij!”

Stap 2: Ontdek jouw eigen waarden

Om stress en uitputting te doorbreken, is het essentieel om zicht te krijgen op jouw eigen waarden en wat je echt belangrijk vindt.

Misschien heb je werkzaamheden die niet aansluiten op jouw persoonlijke waarden waardoor je stress ervaart en energie verliest.

Voor mij persoonlijk is "geborgenheid" een belangrijke waarde. Toen ik dit besefte, werd duidelijk waarom ik me vaak alleen en onveilig voelde in bepaalde situaties.

Geen enkele paracetamol kon dat gevoel wegnemen, omdat de oorzaak emotioneel en waarde-gebonden was.

Dat gaf mij het zetje om keuzes te maken om bepaalde situaties te veranderen of anders mee om te gaan.

Door zicht te krijgen op wat jou drijft, kun je beter beslissingen maken die in lijn zijn met jouw persoonlijke waarden. Dit zorgt voor rust en vermindert stress aanzienlijk.

Stap 3: Welke overtuigingsbril draag jij?

We kijken allemaal naar de wereld door een bepaalde bril, gevormd door onze opvoeding, ervaringen en overtuigingen.

Soms blijven we vastzitten in oude overtuigingen die ons niet meer dienen, zoals

"hard werken is de enige manier om succesvol te zijn" of
"ik moet perfect zijn om geliefd te worden".

Het is belangrijk om deze bril af en toe af te zetten en kritisch te kijken naar wat jou gevormd heeft.

Welke overtuigingen mogen een make-over krijgen?
Welke overtuigingen zijn nog steeds behulpzaam?

Door deze inzichten te verkrijgen, kun je je oude patronen ombuigen en meer in lijn leven met wie je werkelijk bent.

Doorbreek de vicieuze cirkel en herken je pijnsignalen

Hoe fijn zou het zijn als je de signalen van je lichaam herkent voordat je over je eigen grenzen gaat?

Als je weer energie krijgt en ontspannen door het leven kunt gaan, zonder dat alles als te zwaar voelt?

Dit is mogelijk wanneer je de juiste stappen zet om jezelf beter te begrijpen en je eigen waarden te omarmen.

Met deze inzichten en stappen kun je de cirkel van stress en zelfkritiek doorbreken en weer in contact komen met jouw eigen drijfveren en waarden.

Je hoeft niet te voldoen aan de hoge verwachtingen van anderen om gelukkig en succesvol te zijn – jouw eigen welzijn staat voorop!

"Ligt de lat weer veel te hoog?

Loop er dan lachend onderdoor.

Wie heeft gezegd dat je er over moet?"

Uit: Wacht maar af - Matthijn Buwalda

5 stappen voor meer balans en rust

Thu, 22 Aug 2024 18:58:23 GMT

Het gevoel van vastlopen, geen uitkomst zien, herken je dat?

Alsof je, ondanks je harde werken en inspanningen, geen steek vooruit komt.

Compleet uit balans.

Net als jij, heb ik me ook vastgelopen gevoeld, uit balans en zoekend naar richting.

Terwijl ik zo verlangde naar rust in mijzelf.

Hoe vind ik rust en richting

Deze zomer peddelde ik in een roeiboot over een verstild Zweeds meer. De zon stond hoog aan de hemel, de lucht gevuld met het vrolijke kwetteren van vogels, en het warme briesje droeg de geuren van het bos met zich mee.
Zomertijd, verwachtingsvol vooruitkijken.
Hoe anders was dat in het verleden!

Terwijl ik daar over mijmerde kwam de quote van Kierkegaard weer eens in me op.

"Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd."

Van verleden naar heden

De roeiboot is een prachtige metafoor voor dit gevoel. Je roeit met de toekomst in je rug, je ogen gericht op je verleden.

Daar waar je vandaan komt.

Dit vertrekpunt vormt je en geeft je de wijsheid om te navigeren naar het leven van nu. Je roeit naar wat komen gaat, ook al is dat pad nog niet duidelijk zichtbaar.

Wat je wel ziet—en vaak zo pijnlijk voelt!—is het verleden. Soms kon ik er bijna niet naar kijken, zo zeer deed het.

Maar wist je dat dit verleden fungeert als een navigatiesysteem naar balans en rust in het heden?

Het gevoel van vastlopen hoeft niet langer jouw realiteit te zijn. Nu ik terugkijk op mijn eigen pad, zie ik hoe de moeilijke, verdrietige en traumatische gebeurtenissen mij hebben gevormd, én dat ik daar niet hoef te blijven.

Mijn roeiboot raakte compleet uit balans en liep vast. Je kent het wel: blijven peddelen, rondjes draaien, niet verder komen.

Totdat ik ineens een ander zicht kreeg op het verleden.

Op weg naar rust, balans en emotioneel herstel

De moeilijke dingen die ik moest doormaken, zijn niet voor niets geweest. Wegpoetsen of wegmoffelen kan én hoeft niet.

Alles wat jij en ik meemaken in ons leven, mooi of lelijk, is onderdeel van ons. Het zit als het ware in de roeiboot. Om mee te nemen naar de toekomst, waar je vanuit jouw hernieuwde kracht en startpunt krachtig je eigen roeiboot kunt besturen.

Alsof het peddelen steeds minder zwaar wordt. Er komt rust en je raakt weer in balans.

Eenmaal aangekomen aan de overkant van het meer, zie je het spoor van de route die je hebt afgelegd: een kronkelende stroom, woelige baren.

Het is tijd om uit je roeiboot te stappen.

Je draait je letterlijk om, breekt met patronen die niet meer helpend zijn, en gaat met hernieuwde kracht en energie verder het leven in.

Vanuit rust en in balans, met soms nog wel wat wankeling. We zijn tenslotte geen robots ��.

5 stappen van heling

Dit gevoel van balans en rust is mogelijk voor jou. Om je te helpen inzicht te krijgen in jouw eigen reis, heb ik speciaal voor jou een routekaart ontwikkeld:

De 5 stappen van emotioneel herstel + 10 tips op weg naar heling.

Deze concrete en heldere infographic geeft je:

inzicht in welk deel van jouw reis je je momenteel bevindt;
vertrouwen hoe je de volgende stap kunt zetten zodat
je rustig door kunt roeien op jouw reis zonder steeds om te kijken of je nog wel op koers ligt.

Deze routekaart met duidelijke stappen en haalbare tips is speciaal voor jou als je:

je gevangen voelt in emoties en worstelt om daar helderheid in te vinden;
je moeite hebt om hulp te vragen;
het moeilijk vindt om jezelf op de eerste plaats te zetten;
er klaar voor bent om gebeurtenissen in je leven aan het licht te brengen, zodat je kunt helen van de pijn uit het verleden;
verlangt naar balans in jezelf voor de tijd die voor je ligt.

>> Ontvang de gratis routekaart hier<< en begin vandaag nog met het sturen van je leven richting balans en rust.

Pak jij ook, net als ik, de roeispanen om met moed, wijsheid en vertrouwen naar rust en balans in je leven te bewegen?

P.S. Deze infographic is gratis beschikbaar. De juiste ondersteuning kan dat proces aanzienlijk versnellen en begeleiden.

Als je na het bekijken van de infographic vragen hebt of behoefte voelt aan verdere begeleiding, weet dat ik er voor je ben. Klik hier om contact op te nemen.

5 overeenkomsten tussen een potlood en jouw innerlijk

Thu, 25 Jul 2024 15:13:46 GMT

Zorgen voor jouw innerlijk - wegslijpen van schuld en schaamte

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: “Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?” Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: “Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf.

Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt.”

Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon niets bijzonders ontdekken. “Maar het is gewoon maar een potlood!”

“Het is maar hoe je er naar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou – maar dan moet je ze wel onthouden – tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven...

��Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een Hand is die jou leidt . Deze Hand noemen we God, en Hij zal je altijd leiden volgens zijn wil.

��Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen . Daardoor heeft het potlood een beetje pijn , maar het wordt er wel scherper van. Dus moet je wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.

��Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef . De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk, om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.

��Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.

��Het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: het laat altijd een spoor achter . Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar bewust van te zijn.”

Uit: Als een rivier van Paulo Coelho

Schaamte

Buikpijn, paniekaanvallen, stress… als tiener ontwikkelde ik deze vervelende "vage" klachten. De huisarts deed het af met een spastische darm en voor paniekaanvallen kreeg ik cognitieve gedragstherapie. Zodat ik wist hoe ik er mee om moest gaan als de angst me weer overviel.

Het hielp af en toe een klein beetje, helaas bleven de klachten en werden ze erger en erger. Ik schaamde me ervoor, wilde niemand er mee lastig vallen en trok me terug in mijn eigen wereld.

Overmand door schuldgevoel omdat ik als jonge vrouw vaak moe was, vage lichamelijke klachten had en niet functioneerde zoals de vrouwen om mij heen. Wat was er mis met mij? Hulp vragen durfde ik niet vanwege de schuld en schaamte.

Na vele jaren van persoonlijke ontwikkeling en scholing in systemisch- en contextueel werk heb ik de bron van mijn lichamelijke klachten ontdekt.
De gebeurtenissen uit mijn kindertijd kwamen aan het licht. Wat een boosheid en rouw zat er nog in mij waar ik me niet bewust van was. Mijn lichaam was zich het wel degelijk bewust en trok aan de bel.

Dit noemen we in de psychologie ook wel gestolde rouw: een rouwproces dat niet goed is doorlopen of afgerond.

Er was voor mij nog rouwtijd nodig om te verwerken wat er was gebeurd in mijn kindertijd en in het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ik ging snappen waarom ik me terugtrok, ik ging begrijpen waarom ik me voelde zoals ik me voelde, ik kreeg inzicht in mijn eigen gedrag, gevoelens en gedachten. Hoe fijn was dat, ook al waren de omstandigheden moeilijk. Er was niks mis met mij, ik was niet gek!

Verlost van schuld en schaamte

Door het slijpen van de punt van mijn potlood ging ik door de pijn heen waardoor ik mij sterker en zelfverzekerder ging voelen. De buikpijn is nu een signaalfunctie geworden. Als het weer opkomt sta ik stil en luister. Wat wil het me vertellen, wat triggert me, zodat ik kan kiezen hoe ik met de situatie op dat moment omga. Nu als volwassene.
Verlost van schuldgevoel en schaamte, een leven in het licht.

Laat dit nu precies ook mijn drijfveer zijn om te werken als psychosociaal (kinder)therapeut en (systemisch) coach. Samen met jou kijken naar wat jouw verhaal is, wat jou vormt, wat jouw schuldgevoel of lichamelijke klachten aan het licht wil brengen. �� Zodat jij kunt leven in het licht. Geleid door Zijn Hand. Jij doet ertoe!

P.S. Wil je weten hoe ik bevrijd ben van schuld en schaamte én ben je op zoek naar een invulling voor een inspirerende thema-avond of bijeenkomst? Neem dan contact met me op.

Het verlies van liefde in familiegedoe: een persoonlijk verhaal

Sun, 05 May 2024 20:57:33 GMT

Het verlies van liefde in familiegedoe:

een persoonlijk verhaal

"Tussen wat gezegd wordt en niet bedoeld en tussen wat bedoeld wordt en niet gezegd, gaat de meeste liefde verloren" -Khalil Gibran-

Familiegedoe en verloren liefde
Dit weekend hebben we ons camperleven weer ingewijd bij Slot Loevestein. De tentoonstelling "tegenpolen" raakte ons.
Wie ben je écht, welke rollen heb je in je leven en welk gedrag pas je toe bij die verschillende rollen.

De uitspraak waar ik deze post mee begin deed mijn hart bonzen. Wat is er in onze familie veel liefde verloren gegaan door te zeggen wat niet bedoeld werd en andersom.
Het bracht mijzelf familiegedoe . Als kind was het verwarrend en de relatie met mijn eigen moeder vond ik ingewikkeld en ongemakkelijk.
Wanneer ben je een goede dochter voor je moeder? Hoe hard moet je daarvoor werken om het te "verdienen"?
Hoe heb ik, hoe heb jij jouw eigen moeder ervaren als kind: voelde je je gezien, geliefd en oké met hoe jij, hoe ik ben? Of moet je schoorvoetend toegeven dat het wel iets anders was, en misschien nog steeds is.

Saamhorigheid in de familie of juist niet?

In elke familie zijn er situaties die de saamhorigheid versterken of juist uit elkaar trekken. Ik weet er alles van. Om het hardop uit te spreken geeft me schuldgevoel, want ja, je moeder is toch wel je moeder. Ben ik een slecht persoon als ik anders tegenover haar sta als hoe mijn broers of zus dat doet?

Hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat het een wonder is als er dingen goed gaan in gezinnen en families. Het is niet vanzelfsprekend.
Zo is de relatie met mijn eigen kinderen voor mij ook niet vanzelfsprekend. Ik heb ze opgevoed met wat ik kende, wat ik heb geleerd, hoe het "hoorde", met alle goede dingen en ook dingen die ik met de kennis en ervaringen van nu graag anders had gedaan.

Het zit in de liefdevolle familie

Wat is het hoopvol en bemoedigend dat je elke dag opnieuw kunt beginnen. Nee, ik kan bepaalde dingen niet opnieuw doen, ik kan ook niet mijn kindertijd overdoen. Wel kan ik meenemen wat goed was, wat ik wil behouden, wat ik koester. Wat ik anders wil doen, lees: anders reageren dan mijn eerste impuls, reageren vanuit mijn bekende patroon zoals ik het altijd doe, dat kan ik oefenen en uitproberen.

Mijzelf op waarde schatten en zeggen wat ik bedoel, het is een kado aan mijn kinderen. De liefde stroomt en we zijn op ons (familie)gemak bij elkaar. Het maakt me diep dankbaar.

Ervaar je ook familiegedoe en voel je je er schuldig over?
Stuur me dan een bericht, dan neem ik contact met je op: info@lizevanveen.nl

7b939023

Rouw in het licht

Rouw in het licht: mijn interview over een onbeschrijflijk verlies.

Lichamelijke klachten en rouw

Pijn in je lichaam

Rouw en lichamelijke klachten

Je bent niet wat je hebt meegemaakt – over rouw, trauma en jezelf hervinden

Terwijl de sneeuw de wereld verstilt, denk ik aan de vrouwen die ik dagelijks spreek. Vrouwen bij wie het vanbinnen allesbehalve stil is. ﻿

Leven in chaos, vermoeidheid en patronen

Rouw en trauma voelen vaak allesbehalve puur of rustig

Van overleven naar leven

Jij bént niet je verhaal, je hébt een verhaal

Waarom terugkijken helpt bij rouw, verlies en trauma -ook als je denkt dat het te pijnlijk is.

Terugkijken naar pijnlijke herinneringen voelt vaak onnodig of zelfs gevaarlijk. Wat heeft het voor zin om de hele boel weer op te rakelen. Zeker wanneer het over rouw, verlies of traumatische ervaringen gaat. Toch blijkt dat juist het durven omkijken van belang is om vooruit te leven.

Herkenbare weerstand

Mijn eigen ervaring met terugkijken en schaamte.

Wat mijn verjaardag met jouw grenzen te maken heeft...

Eigen grenzen stellen voor een gelukkige verjaardag ��

Wat dit met jouw grenzen te maken heeft

Rouw en trauma: als verdriet meer is dan alleen verlies.

Wat als je verdriet niet alleen verdriet is?

Rouw: leren leven met verlies

Trauma: als de wond te groot is

Wanneer rouw en trauma elkaar raken

Hoe voelt rouw en trauma in je lijf en geest?

Verdriet laat zich niet wegen

Mijn eigen rouw en trauma

Jouw verhaal doet er toe

Zo kan ik je begeleiden bij rouw en trauma

Ontrafel jouw patronen!

Sommige patronen helpen je te overleven.

Ze geven houvast in moeilijke tijden en beschermen je tegen pijn.

Maar wat als diezelfde patronen je op een dag niet meer dienen?

Hoe patronen ontstaan

Van overleven naar leven

Van leeg en uitgeput naar bloei en groei

Dit is waarom jij vastloopt.

Niet gezien, niet erkend – de diepe eenzaamheid

Tot je vastloopt of opgebrand raakt.

Hoe therapie helpt om jezelf terug te vinden

Neem vandaag nog de eerste stap

Emoties leren voelen

"Bang om te voelen? Wat er gebeurt als je emoties wél toelaat."

Waarom emoties leren voelen je juist sterker maakt

Primaire en secondaire emoties: het verschil

Hoe Ingeborg met moed haar emoties voelde

Wat er gebeurt als je emoties toelaat

Waarom genieten soms zo moeilijk is

Genieten van een zomerse bergwandeling

Het moment dat alles even stilviel

Genieten ondanks verdriet

Waarom genieten soms als verraad voelt

Juist in de zomer: ruimte voor jouw verhaal

Als het kwartje valt

Als het kwartje valt: de helende kracht van erkenning

Rouwen om wat er nooit geweest is.

Hoe onverwerkt verlies je leven beïnvloedt

Erkennen is niet hetzelfde als goedpraten

Rouw opent de deur naar jouw kracht

Cliëntverhaal: “Alsof het kwartje eindelijk viel”

En jij? Ben jij klaar voor die bevrijding?

Rouwverwerking: de onverwachte kant van rouw

Rouwverwerking: de onverwachte aspecten ontdekken

Rouw is meer dan alleen verdriet

Wat ben je eigenlijk verloren?

De kracht van erkenning in je rouwproces

Emotionele heling: van pijnlijk verleden naar levend heden

Emotionele heling: van pijnlijk verleden naar levend heden.

Ik heb dit verhaal nog nooit verteld...

"Ik heb dit verhaal nog nooit verteld."

Trauma

Uitingsvormen van trauma

Heling van trauma's

Wat is jouw verhaal?

Moeder en dochter

Als moeder en dochter een avondje uit

Relatie tussen moeders en dochters

Jouw geheimen bevrijden uit de kamers van je hart

Vastgelopen en uitgeput

Hoor jij je lichaam roepen dat je vastloopt?

Terwijl de sneeuw de wereld verstilt, denk ik aan de vrouwen die ik dagelijks spreek. Vrouwen bij wie het vanbinnen allesbehalve stil is.